می گویند رسم زندگی چنین است
می آیند....
می مانند.....
عادت می دهند.....
و می روند....
و تو خود می مانی ....
و تنهاییت .....
رسم ما نیز چنین شد ...
آمدیم...
ماندیم ....
عادت کردیم
و حال که وقت رفتن است.....
می فهمیم که چه تنهاییم....
و رفتنی شدیم...
برگشته ایم تا چند سطر ترانه ی دلتنگی سر دهیم..

خوش بحال کسانی که زنجیرنمیزنند
امازنجیری از پای گرفتاری باز میکنند
سینه نمیزنند
اماسینه دردمندی را از غم و آه نجات میدهند
اشک نمیریزند
اما اشک از چهره انسانی پاک میکنند
سفره نمی اندازند
اما نان از سفره کسی نمیبرند
آنوقت با افتخار میگویند
یاااا حسـین

همه گفتند:
رفت که رفت
این نشد یکی دیگر
ولی هیچکس نفهمید
"او که رفت جان بود"
مگر
آدم یک جان بیشتر دارد؟

ما همیشه

یا جای درست بودیم در زمان غلط

یا جای غلط بودیم در زمان درست

و همیشه، همینگونه همدیگر را از دست داده ایم . . .

حسرت واقعی را آن روزی میخوری

که میبینى به اندازه سن و سالت زندگى نکرده ای . . .